ارتباط بهداشت روان و نيايش و راز و نياز با پروردگار : « أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ » « همانا با ذكر خدا دل‌ها آرام مىگيرند . » منظور از ذكر اللّه چيست ؟ چگونه دل انسان با ياد اللّه آرام مىگيرد ؟ اگر شخصيت انسان شبيه به يك كوه يخ باشد و ضمير ناخودآگاه آدمى ، نه دهم كوه يخ مستور و مخفى در آب ؛ اگر ضمير ناخودآگاه بر وجود آدمى سيطره داشته باشد و تعيين‌كننده و كارگردان پشت صحنه باشد ، اگر انواع اختلالات رفتارى و بيمارىهاى روحى و روانى تجلى تيره شدن روابط خودآگاه و ناخودآگاه تلقى گردد و اولين گام در تخفيف اين بيمارىها انتقال موضوعات و مسائل درون ناخودآگاه به سطح آگاه بيمار باشد ، معنا و اهميت ذكر معلوم و روشن مىگردد . ذكر اللّه به‌طور خاص يعنى با خبر ساختن ، خبر گرفتن و توجه كردن ارادى و متعمدانه ذهن هشيار و خودآگاه از آن چيزى كه در ناخودآگاه آدمى وجود دارد . ذكر يعنى اعتراف به حضور او . به محض اينكه اللّه حاضر در ناخودآگاه آدمى ، اما غايب از سطح آگاه ذهن به ياد آورده مىشود ، ناگهان ابهامات از بين مىرود . يك احساس شعف ، آرامش ، طمأنينه ، احساس معنادار بودن زندگى شخص و كل هستى ، يك احساس تعالى به انسان دست مىدهد و قلب متلاطم ، ناآرام و مضطرب ، آرام مىگيرد . اگر هدف مهمى در پيش داريد ابتدا براى تحقق آن به دعا متوسل شويد و سپس آن را به خدا واگذار كنيد . بعد در ذهنتان واقع شدن آن را مجسم كنيد و به اين تصوير ذهنى تا آنجا كه مىتوانيد قدرت ببخشيد ، آن وقت از خدا بخواهيد هرطور به صلاح شماست عمل نمايد و عنايت خود را شامل حال شما سازد . از طرف ديگر غفلت يا بىتوجهى نسبت به ناخودآگاه معنوى يا روحى و فراموش كردن خدا در اين ناخودآگاه به تعبير « ويكتورفرانكل » سبب « خلاء وجودى » و يا « ناكامى وجودى » و به بيان قرآن سبب « فراموشى خود / خويش يا نفس » مىگردد . « نباشيد مانند كسانى كه خدا را فراموش كردند سپس نفسهايشان را فراموش كردند » سوره حشر - آيه